Συνεντεύξεις Νερό ΔΕΥΑΖ

Γ. Κοκκίνης στην εφημερίδα Ερμής: το νερό της Ζακύνθου, με τα στοιχεία της ίδιας της ΔΕΥΑΖ

Ο Γιάννης Κοκκίνης απάντησε στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου Όλγας Γκούσκου (εφημερίδα «Ερμής», 5 Σεπτεμβρίου 2026) για την ποιότητα του πόσιμου νερού στη Ζάκυνθο. Δημοσιεύουμε τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις αυτούσιες. Το πλήρες υλικό τεκμηρίωσης βρίσκεται στον φάκελο «Νερό & ΔΕΥΑΖ».

1. Πώς αξιολογείτε την κατάσταση που επικρατεί στη Ζάκυνθο με την ποιότητα του νερού;

Ας πούμε πρώτα το προφανές, αυτό που ξέρει κάθε Ζακυνθινός: κανείς δεν πίνει νερό από τη βρύση στη Ζάκυνθο. Όλα τα νοικοκυριά, τα καταστήματα, τα τουριστικά καταλύματα αγοράζουν εμφιαλωμένο για πόση και μαγείρεμα. Όχι από συνήθεια — γιατί το νερό του δικτύου είναι υφάλμυρο.

Και δεν το λέω εγώ, το λένε οι ίδιες οι αναλύσεις της ΔΕΥΑΖ. Από τις δημοσιευμένες μετρήσεις της, Φεβρουάριος 2024 – Ιούλιος 2025: 49 δείγματα στην πόλη με μετρήσεις χλωριούχων, νατρίου, αγωγιμότητας — τα 21 (43%) ξεπερνούν το νόμιμο όριο υφαλμύρωσης. Σε 11 από τις 15 ημερομηνίες δειγματοληψίας, όλα τα δείγματα ήταν μη πόσιμα. Όχι κάποια: όλα.

Και το πιο απίστευτο: τον Ιούλιο του 2025, η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων πιστοποίησε τη ΔΕΥΑΖ ως «διαχειριστικά επαρκή» πάροχο. Ζητήσαμε επίσημα να μας πουν βάσει ποιων στοιχείων κρίθηκε επαρκής ένας πάροχος που, με τις δικές του αναλύσεις, δίνει μη πόσιμο νερό. Περιμένουμε ακόμα απάντηση.

Κι όλο αυτό όταν η ΔΕΥΑΖ έχει νομική υποχρέωση να μας ενημερώνει η ίδια για όλα αυτά, χωρίς να χρειαστεί να τα ζητήσουμε.

2. Υπάρχει κάποια βελτίωση όσον αφορά την ποιότητα του νερού;

Όχι. Καμία. Από την πιστοποίηση της ΔΕΥΑΖ τον Ιούλιο 2025 μέχρι σήμερα δεν έχει βγει ούτε ένα σχέδιο αποκατάστασης, ούτε χρονοδιάγραμμα, ούτε καινούργιες αναλύσεις που να δείχνουν συμμόρφωση με τα νόμιμα όρια.

Υπάρχει κάτι στα χαρτιά, στην υποδομή, όχι ακόμα στη βρύση: τον Ιούνιο 2026 εντάχθηκε σε χρηματοδότηση του ΥΠΕΝ Μονάδα Επεξεργασίας Πόσιμου Νερού 6.000 κ.μ./ημέρα στην περιοχή Καράνου–Αμπελοκήπων. Εγκεκριμένο ποσό 2 εκατ. €, συνολικό κόστος 3,8 εκατ. — τα υπόλοιπα 1,8 εκατ. δεν έχουν καν βρει πηγή χρηματοδότησης ακόμα. Προκήρυξη διαγωνισμού μέχρι 31/10/2026, λήξη προγράμματος 31/12/2028.

Κάτι όμως δεν χρειάζεται να περιμένει ως το 2027: η ενημέρωση. Το άρθρο 17 της Οδηγίας 2020/2184 — περασμένο στην ελληνική νομοθεσία με την ΚΥΑ Δ1(δ)/ΓΠ οικ. 27829/2023 (ΦΕΚ Β΄ 3525/2023), επίσης άρθρο 17 — λέει ότι κάθε πάροχος, μεγάλος ή μικρός, πρέπει να ενημερώνει όσους υδροδοτεί τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, χωρίς να το ζητήσουν, για την ποιότητα του νερού τους — στον λογαριασμό ή ψηφιακά, το λέει ρητά ο νόμος. Αυτό ισχύει σήμερα, όχι σε τέσσερα χρόνια. Ούτε στον λογαριασμό μας το βλέπω, ούτε στην ιστοσελίδα της ΔΕΥΑΖ.

Και η ΔΕΥΑΖ έχει κάνει αρκετά Διοικητικά Συμβούλια τον τελευταίο καιρό — υδροφορείς, ενισχύσεις σε προβληματικές περιοχές, τιμολόγια. Αυτό όμως, το να μάθει ο κόσμος τι πίνει, δεν έχει μπει ποτέ στην ατζέντα.

3. Πραγματοποιούνται αναλύσεις στο νερό της Ζακύνθου; Αν ναι, σε τι επίπεδα είναι η αγωγιμότητα;

Ναι, γίνονται αναλύσεις — η ΔΕΥΑΖ τις δημοσιεύει η ίδια, κι από εκεί τα παίρνουμε κι εμείς. Το πρόβλημα δεν είναι ότι λείπουν μετρήσεις. Το πρόβλημα είναι τι δείχνουν.

Και εδώ αξίζει να σημειωθεί κάτι: η πιο πρόσφατη ανάλυση που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΔΕΥΑΖ αφορά δείγμα του Νοεμβρίου 2025, αναρτημένο τον Φεβρουάριο 2026. Για κανένα δείγμα του 2026 δεν έχει δημοσιευθεί ανάλυση μέχρι σήμερα, για κάποιο λόγο που δεν μας έχει εξηγηθεί. Υπάρχει και κενό περίπου έξι μηνών, από τον Αύγουστο 2025 ως τον Φεβρουάριο 2026, χωρίς καμία ανάρτηση.

Σε αυτό προστίθεται κάτι που παρακολούθησα ο ίδιος σε πρόσφατο Δ.Σ. της ΔΕΥΑΖ: το Υπουργείο έχει ήδη αρχίσει να ζητά δεδομένα από τις ΔΕΥΑ για να αναρτηθούν δημόσια στο data.gov.gr. Η ΔΕΥΑΖ, όμως, δεν διαθέτει άτομο με την κατάρτιση να διαχειριστεί και να μοιραστεί αυτά τα δεδομένα σωστά. Μέχρι το τέλος του έτους πάντως, από ό,τι κατάλαβα, θα αναγκαστούν να τα μοιραστούν — και δεν μιλάμε μόνο για ποιότητα νερού. Πιστεύω πως τα δεδομένα αυτά θα είναι πολύ αποκαλυπτικά, και τα περιμένουμε με αγωνία.

Το όριο για την ηλεκτρική αγωγιμότητα (20°C) είναι < 2.500 μS/cm. Δείτε τι βγάζουν οι ίδιες οι αναλύσεις της ΔΕΥΑΖ:

  • Αγωγιμότητα: 7.147 μS/cm (Αμπελόκηποι) — σχεδόν 3 φορές το όριο
  • Αγωγιμότητα: 6.791 μS/cm (Διον. Ρώμα 30)
  • Χλωριούχα: 2.216 mg/l (Αμπελόκηποι) — όριο 250 mg/l
  • Νάτριο: 1.256 mg/l (Αμπελόκηποι) — όριο 200 mg/l

Τα χλωριούχα και το νάτριο φτάνουν 8–9 φορές το όριό τους. Μιλάμε για 23 υπερβάσεις αγωγιμότητας, 18 χλωριούχων, 17 νατρίου σε αυτό το δείγμα αναλύσεων. Δεν είναι μια τιμή που ξέφυγε λίγο. Είναι μόνιμη, επαναλαμβανόμενη υφαλμύρωση — και πίσω απ' αυτήν βλέπουμε την υπεράντληση γεωτρήσεων, το ίδιο πράγμα που καίει κάθε καλοκαίρι τους κινητήρες των αντλιών.

4. Όλη αυτή η κατάσταση με το νερό δημιουργεί κακό αντίκτυπο στους τουρίστες που επιλέγουν τη Ζάκυνθο για τις διακοπές τους;

Δεν έχουμε έρευνα ικανοποίησης τουριστών ειδικά για το νερό, οπότε δεν θα σας πω νούμερα που δεν υπάρχουν. Αυτό που ξέρω σίγουρα: δεν υπάρχει πουθενά στο νησί δημόσιο σημείο με πόσιμο νερό. Ούτε βρύση, ούτε πηγάδι. Ούτε στο Νοσοκομείο Ζακύνθου, ούτε στις Κουνιές, ούτε καν στα σχολεία. Ο επισκέπτης εξαρτάται εντελώς από το εμφιαλωμένο, ακριβώς όπως κι εμείς (εκτός αν του προσφέρει δωρεάν το all inclusive μοντέλο).

Και δεν είναι μόνο ο τουρίστας. Είναι κι ο γονιός που πληρώνει παραπάνω στο σχολικό κυλικείο επειδή το παιδί του πρέπει να αγοράσει εμφιαλωμένο νερό αντί να γεμίσει το μπουκαλάκι του από βρύση. Αυτό είναι ένα κόστος που το επωμίζονται οι οικογένειες κάθε μέρα, χρόνια τώρα, και ούτε οι αιρετοί μας ούτε οι αντιπρόσωποί μας ούτε η πολιτεία έχουν κάνει κάτι γι' αυτό.

Αυτό σημαίνει παραπάνω κόστος διαμονής για νερό που θα έπρεπε να είναι δωρεάν, σημαίνει βουνά πλαστικού σε ένα νησί που ήδη δυσκολεύεται με τα σκουπίδια, και σημαίνει μια εικόνα που δεν κολλάει με το «ποιοτικός τουρισμός» που θέλουμε να πουλήσουμε. Αν ο επισκέπτης το μάθει πριν έρθει, θα αναρωτηθεί τι άλλο λείπει. Το θέμα δεν είναι αν τον τρομάζει. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε λύσει, δεκαετίες μετά, το πιο βασικό αγαθό που χρωστάμε σε κάτοικο και επισκέπτη.

Κι εδώ βλέπω μια αντίφαση που κανείς δεν τη λέει: αντί να κινητοποιούμαστε για να καταργήσουμε την ανάγκη για εμφιαλωμένο νερό — δηλαδή να λύσουμε το πρόβλημα στη ρίζα του — ασχολούμαστε με το πώς θα διαχειριστούμε τα πλαστικά μπουκάλια που παράγει αυτό το ίδιο πρόβλημα. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να αδειάσουν οι κάδοι το καλοκαίρι δεν είναι περισσότεροι κάδοι και χρήματα για την ανακύκλωση — είναι τα χρήματα που πάνε σήμερα σε απορρίμματα και επεξεργασία να πέσουν πρώτα στη λύση του προβλήματος του νερού.

Και δεν χρειάζεται να πιστέψετε ούτε εμένα ούτε καμία ανακοίνωση. Το πιο δυνατό επιχείρημα είναι ότι το ελέγχει ο καθένας μόνος του, τώρα, στη δική του βρύση: με τη γεύση, ή με ένα φτηνό μετρητή TDS των λίγων ευρώ. Δεν χρειάζεται εργαστήριο, δεν χρειάζεται να περιμένεις τη ΔΕΥΑΖ.

5. Οι γεωτρήσεις της Ζακύνθου εξακολουθούν να βρίσκονται σε «κόκκινο» λόγω της υπεράντλησης που γίνεται;

Επίσημη μελέτη που να λέει «αυτή η γεώτρηση είναι κόκκινη» δεν έχουμε δει να δημοσιεύεται πουθενά. Κι αυτό είναι μέρος του προβλήματος — το ζητήσαμε κι εμείς από τη ΡΑΑΕΥ: υδατικό ισοζύγιο, διαρροές, πόσο αντέχει ο υδροφόρος. Καμία απάντηση ακόμα.

Αυτό που βλέπουμε από τα συμπτώματα δείχνει προς τα εκεί, πάντως. Η υφαλμύρωση που ξαναβρίσκουμε κάθε φορά στις αναλύσεις — 43% υπερβάσεων στην πόλη — είναι ό,τι ακριβώς περιμένεις όταν αντλείς περισσότερο νερό απ' όσο ξαναγεμίζει ο υδροφόρος: μπαίνει θάλασσα.

Και υπάρχει τρόπος να λυθεί αυτό το «μυστήριο»: έλεγχος. Να δούμε ποιος αντλεί νερό γύρω από τις δημόσιες γεωτρήσεις και από πού. Είναι νόμιμες όλες αυτές οι γεωτρήσεις; Βγάζουν την ποσότητα που έχουν άδεια, ή παραπάνω; Έχουν τα ξενοδοχεία δικές τους γεωτρήσεις, και ελέγχεται τι αντλούν; Περιμένουμε η ΔΕΥΑΖ, αν είναι αρμόδια, να προχωρήσει σε αυτόν τον έλεγχο — κι αν δεν είναι αρμόδια η ίδια, να μας πει ποιος είναι, ή να επέμβει το ίδιο το υπουργείο — ή ακόμα και ο Βουλευτής μας.

Τι θα κάναμε εμείς — τρεις προτάσεις

  1. Αποζημίωση όλων των κατοίκων, σε είδος ή σε χρήμα, για την αδυναμία παροχής πόσιμου νερού. Το οφείλουμε στον πολίτη.
  2. Έλεγχος όλων των γεωτρήσεων και πηγαδιών επιχειρήσεων και ιδιωτών, σύμφωνα με τον νόμο — άμεση βελτίωση των δημόσιων γεωτρήσεων.
  3. Άμεση δημοσίευση όλων των αναλύσεων, όσο κακές κι αν είναι, ώστε να τις δουν οι πολίτες αλλά και το κεντρικό κράτος — και να διεκδικήσουμε αμέσως χρηματοδότηση για την επίλυση.

Είμαστε πραγματικά σε έκτακτη ανάγκη και φαίνεται να μην ενδιαφέρει κανέναν.

Πηγές & τεκμηρίωση

← Όλα τα άρθρα