«Καμία απολύτως βελτίωση»: οι νέες αναλύσεις της ΔΕΥΑΖ ως τον Ιούνιο 2026

Ήρθαν οι αναλύσεις του 2026. Όχι ως ενημέρωση που φτάνει μόνη της σε όσους υδροδοτεί η ΔΕΥΑΖ, όπως ορίζει ο νόμος. Ως PDF στην ιστοσελίδα της ΔΕΥΑΖ — τα ίδια αρχεία που επεξεργαζόμαστε δημόσια στο Παρατηρητήριο.

Οι Πολίτες Ζακύνθου ήρθαμε να καλύψουμε ακριβώς αυτό το κενό: μεταφέρουμε και αναλύουμε εμείς τα δεδομένα, δημόσια, ένα PDF τη φορά.

Το ερώτημα είναι ένα, και είναι αυτό που ενδιαφέρει όποιον ανοίγει τη βρύση στην πόλη: βελτιώνεται το νερό;

Όχι. Καμία απολύτως βελτίωση.

Δεν το λέμε εμείς

Διαβάσαμε ξανά και τα 202 δημοσιευμένα δείγματα — 84 του 2024, 82 του 2025, 36 του 2026 ως τις 26 Ιουνίου. Οι μετρήσεις είναι της ΔΕΥΑΖ, δεν τις φτιάξαμε εμείς. Τα όρια είναι της Οδηγίας (ΕΕ) 2020/2184: αγωγιμότητα κάτω από 2.500 μS/cm, χλωριούχα κάτω από 250 mg/l.

Στην πόλη μετράμε τη μηνιαία διάμεσο, όχι το «χειρότερο δείγμα της χρονιάς». Ακόμα και έτσι, η γραμμή δεν κατέβηκε ποτέ στο όριο. Ούτε τον χειμώνα. Ούτε μετά την πιστοποίηση «διαχειριστικής επάρκειας» Y-72/2025 της ΡΑΑΕΥ, τον Ιούλιο του 2025. Ούτε με τις καινούργιες αναλύσεις του 2026.

Ατομικές μετρήσεις πάνε ψηλότερα: 8.140 μS/cm στη δεξαμενή Μπόχαλης στις 25/9/2025, 7.989 σε άλλο σημείο δειγματοληψίας της πόλης («Καντούνη», όπως αναγράφεται στο αρχείο της ΔΕΥΑΖ) την ίδια μέρα. Το όριο είναι 2.500.

Στα ίδια δελτία η ΔΕΥΑΖ καταγράφει και τη γεύση του νερού. Στην πόλη τη σημειώνει «μη αποδεκτή» σε 72 από τις 74 μετρήσεις από τον Φεβρουάριο του 2024 ως σήμερα — σχεδόν σε κάθε δείγμα, κάθε μήνα, εδώ και δυόμισι χρόνια. Και παρ’ όλα αυτά το νερό συνεχίζει να διανέμεται, χωρίς καμία επίσημη ανακοίνωση ακαταλληλότητας. Σε εσάς πώς φτάνει; Πείτε μας.

Το νησί δεν είναι όλο το ίδιο

Στο Παρατηρητήριο βλέπετε ξεχωριστή γραμμή για κάθε δημοτική ενότητα — να πού ακριβώς είναι το πρόβλημα:

Στα Αρκαδίων η μηνιαία διάμεσος αγωγιμότητας και χλωριούχων μένει εντός των δύο ορίων υφαλμύρωσης, σε όσους μήνες υπάρχουν μετρήσεις — δηλαδή αυτά τα δύο δεν δείχνουν πρόβλημα εκεί. Δεν σημαίνει αυτόματα «πόσιμο σε κάθε δείγμα»: η ίδια η ΔΕΥΑΖ έχει καταγράψει «μη αποδεκτή» γεύση και στα Αρκαδίων, σε 2 από τα 15 δείγματα με μέτρηση γεύσης. Στον Λαγανά η τελευταία τιμή είναι χαμηλή — 704 μS/cm, 91 mg/l — αλλά το Καλαμάκι στις 31/8/2025 έφτασε 7.903 μS/cm και 2.510 mg/l χλωριούχα. Στις Αλυκές η τελευταία τιμή χλωριούχων είναι 503 mg/l, πάνω από το όριο. Στα Ελατίων υπάρχει μία μόλις μηνιαία μέτρηση, και είναι εκτός.

Το πρόβλημα δεν «αφορά όλο το νησί το ίδιο». Αφορά σταθερά την πόλη, και κατά περιόδους άλλες ενότητες. Γι’ αυτό δείχνουμε τα στοιχεία ανά δημοτική ενότητα, όχι έναν μέσο όρο του νησιού — ένας μέσος όρος θα έκρυβε ακριβώς αυτή τη διαφορά.

Τι είναι τα χλωριούχα

Τα χλωριούχα (Cl⁻) είναι το αλάτι του νερού — το ίδιο ιόν που κάνει αλμυρή τη θάλασσα.

Όταν αγωγιμότητα, χλωριούχα και νάτριο ανεβαίνουν μαζί, το νερό είναι υφάλμυρο: υπεράντληση από παράκτιες γεωτρήσεις, πέφτει η στάθμη του γλυκού νερού, και η θάλασσα μπαίνει στη θέση του, κάτω από το έδαφος. Γι’ αυτό στην πόλη η τελευταία διάμεσος χλωριούχων είναι 1.650 mg/l — πάνω από έξι φορές το όριο των 250.

Τι ζητάμε

Δεν είμαστε υδρογεωλόγοι — είμαστε όμως αρκετά σίγουροι πως κάπου υπάρχουν, με τα εργαλεία να μελετήσουν σωστά το πρόβλημα. Δεν υποστηρίζουμε ότι αν εντοπιστούν οι γεωτρήσεις που αντλούν παράτυπα, λύνεται από μόνο του το θέμα. Ασχολούμαστε συγκεκριμένα με την άντληση επειδή δεν έχουμε δει καμία απολύτως κίνηση από τη ΔΕΥΑΖ προς αυτή την κατεύθυνση, και καμία απολύτως συνεργασία ανάμεσα στους φορείς που θα έπρεπε να ασχολούνται με το ίδιο πρόβλημα. Βλέπουμε μια γενική αποσύνδεση, με αποτέλεσμα η ΔΕΥΑΖ, με τα δικά της μέσα, να καταλήγει στην απλή εξίσωση «αλμυρό νερό = αφαλάτωση» — χωρίς κανείς να κοιτάξει τη μεγαλύτερη εικόνα. Αυτό το κενό προσπαθούμε να καλύψουμε εμείς, οι Πολίτες Ζακύνθου: να αφυπνίσουμε και τις αρχές και τους πολίτες.

Τα νούμερα δείχνουν υφαλμύρωση — υπεράντληση που φέρνει θάλασσα στη θέση του γλυκού νερού. Αυτό γεννά συγκεκριμένα ερωτήματα, που ζητάμε από τη ΔΕΥΑΖ να απαντήσει δημόσια:

1. Τα δείγματα δείχνουν διεύθυνση παροχής (π.χ. «Μπόχαλη», «Καντούνη»), όχι ποια γεώτρηση τροφοδοτεί το δίκτυο εκεί. Μπορεί η ΔΕΥΑΖ να δημοσιεύει αγωγιμότητα και όγκο άντλησης ανά γεώτρηση, ώστε να φανεί ποιες συγκεκριμένες γεωτρήσεις οδηγούν τις τιμές της πόλης τόσο ψηλά;
2. Υπάρχουν άλλες γεωτρήσεις —αδειοδοτημένες ή μη— μέσα στη νόμιμη ζώνη προστασίας γύρω από τις γεωτρήσεις της ΔΕΥΑΖ; Ζητάμε να δημοσιοποιηθεί ο σχετικός έλεγχος.
3. Στην ίδια περιοχή λειτουργούν και ιδιωτικές («τουριστικές») γεωτρήσεις επιχειρήσεων. Κατά τους ίδιους τους μελετητές του master plan ύδρευσης, αυτές εκτιμάται ότι αντλούν περισσότερο νερό απ' όσο όλες μαζί οι δημόσιες γεωτρήσεις της ΔΕΥΑΖ — αλλά δεν έχουν καταγραφεί ποτέ επίσημα. Πότε θα γίνει αυτή η καταγραφή;
4. Μετά την πιστοποίηση «διαχειριστικής επάρκειας» Y-72/2025 της ΡΑΑΕΥ, τι συγκεκριμένα δεσμεύτηκε να αλλάξει η ΔΕΥΑΖ στην άντληση, και ως πότε;
5. Όρια άντλησης κοντά στις γεωτρήσεις της ΔΕΥΑΖ, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες: γιατί δεν έχουν μπει, ώστε το υπόγειο γλυκό νερό να προλαβαίνει να αναπληρωθεί πριν αντληθεί ξανά — αντί να συνεχίζεται η ίδια υπεράντληση κάθε χρόνο;

Η λύση που χρηματοδοτείται ήδη πάει στο επόμενο στάδιο

Υπάρχει ήδη εγκεκριμένη χρηματοδότηση 2 εκατ. € (από συνολικό κόστος 3,8 εκατ. €) για Μονάδα Επεξεργασίας Πόσιμου Νερού στην περιοχή Καράνου–Αμπελοκήπων, δυναμικότητας 6.000 κ.μ./ημέρα — δηλαδή ακριβώς για την πόλη. Δεν ονομάζεται επίσημα «αφαλάτωση» (σε αντίθεση με τρία άλλα νησιά στο ίδιο πρόγραμμα), αλλά όπως δείξαμε στην ανάλυση του ίδιου του εγγράφου, η ανακοίνωση του Δήμου μιλά για απώλεια 25% στην επεξεργασία — χαρακτηριστικό επεξεργασίας υφάλμυρου νερού, όχι κλασικού διυλιστηρίου γλυκού νερού.

Είναι παράδοξο: αντί να μπουν όρια στην άντληση — που θα σταματούσε το πρόβλημα στη ρίζα — η λύση που προχωράει είναι να αντλείται όσο νερό θέλει κανείς και μετά να «καθαρίζεται» με ακριβό εξοπλισμό. Το κόστος αυτής της επιλογής το πληρώνουν οι φορολογούμενοι, ενώ καμία γεώτρηση — δημόσια ή ιδιωτική — δεν αγγίζεται.

Και δεν είναι μόνο το κόστος του έργου. Όσο η άντληση δεν περιορίζεται, ο πολίτης πληρώνει το νερό του τρεις φορές. Με συντηρητικές παραδοχές (πλήρης υπολογισμός εδώ), μια τετραμελής οικογένεια σε περιοχή χωρίς πόσιμο νερό για 15 χρόνια πληρώνει περίπου 24.000 € συνολικά: ~5.400 € στον λογαριασμό της ΔΕΥΑΖ — για νερό που δεν μπορεί να πιει· ~16.400 € σε εμφιαλωμένο νερό για πόση και μαγείρεμα, μόνο 3 λίτρα/άτομο/ημέρα προς 0,25 €/λίτρο· και ~2.250 € σε φθορές συσκευών (καζανάκια, μπαταρίες, πλυντήρια) από τα άλατα του υφάλμυρου νερού. Αυτό το κόστος δεν εμφανίζεται πουθενά στον προϋπολογισμό της Μονάδας Επεξεργασίας — το πληρώνει κάθε νοικοκυριό μόνο του, κάθε μήνα που δεν μπαίνουν όρια στην άντληση.

Δείτε τα στοιχεία μόνοι σας

Όλα τα γραφήματα, ο χάρτης και τα PDF είναι στο Παρατηρητήριο Ποιότητας Νερού. Ο πλήρης φάκελος — ΡΑΑΕΥ, χρηματοδοτήσεις, χρονολόγιο — στον φάκελο «Νερό & ΔΕΥΑΖ». Ποιες γεωτρήσεις υπάρχουν καταγεγραμμένες γύρω από τη Ζάκυνθο δείτε στον δικό μας χάρτη σημείων υδροληψίας.

Η ΔΕΥΑΖ έχει νομική υποχρέωση να ενημερώνει όσους υδροδοτεί, τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, χωρίς να το ζητήσουν: άρθρο 17 της Οδηγίας (ΕΕ) 2020/2184, ΚΥΑ Δ1(δ)/ΓΠ οικ. 27829/2023. Στον λογαριασμό αυτό δεν το βλέπουμε. Τα PDF, όταν αναρτώνται, τα διαβάζουμε εμείς.

Οι τιμές από τα PDF διαβάζονται αυτόματα (μηχανική επεξεργασία) και μπορεί να υπάρχουν λάθη. Για την επίσημη μέτρηση ανοίξτε το PDF στη σελίδα αναλύσεων της ΔΕΥΑΖ.

---

Πηγές & τεκμηρίωση

• ΔΕΥΑ Ζακύνθου — Αναλύσεις ύδρευσης (πρωτογενή PDF)
• Παρατηρητήριο Ποιότητας Νερού — 202 δείγματα, μηνιαίες διάμεσοι ανά δημοτική ενότητα, χάρτης
• Όρια: Οδηγία (ΕΕ) 2020/2184, Παράρτημα Ι — αγωγιμότητα 2.500 μS/cm (20 °C), χλωριούχα 250 mg/l
• ΡΑΑΕΥ, απόφαση Y-72/2025 (ΑΔΑ 94ΙΦΙΔΞ-1Μ1) — και το αίτημά μας, πρωτ. I-421091: πώς πιστοποιήθηκε ως «διαχειριστικά επαρκής» μια ΔΕΥΑ που δίνει μη πόσιμο νερό
• Προηγούμενη συνέντευξη με τα στοιχεία ως τα μέσα του 2025: Γ. Κοκκίνης στον Ερμή
• Φάκελος «Νερό & ΔΕΥΑΖ»
• Μονάδα Επεξεργασίας Πόσιμου Νερού, ΑΔΑ Ρ7644653Π8-ΛΨ7: η ανάλυσή μας — αφαλάτωση ή όχι, τι λέει πραγματικά η Υπουργική Απόφαση
• Υπεράντληση >300% των αναγκών κατά το master plan ύδρευσης, ανεπίσημες ιδιωτικές γεωτρήσεις: φάκελος «Νερό & ΔΕΥΑΖ», «Το ιστορικό βάθος του προβλήματος»
• Υπολογισμός κόστους ~24.000 € ανά οικογένεια σε 15 χρόνια μη πόσιμου νερού: «Λύματα = Χρήματα; Ας κάνουμε τα μαθηματικά — και προς τις δύο κατευθύνσεις» (με σημείωση μεθόδου και παραδοχών)